این پستو بعد از مدتها وقتی که این شعره قشنگو از فریدون مشیری خوندم دارم براتون مینویسم آخه خیلی به حال و روز خودم شبیه امیدوارم شما هم خوشتون بیاد!!!! 

کوچه

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه که بودم

در نهانخانه‌ی جانم گلِ یاد تو درخشید

باغ صد خاطره خندید

عطر صد خاطره پیچید

یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم

پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم

ساعتی بر لب آب جوی نشستیم

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

من همه محو تماشای نگاهت

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان آرام

خوشه‌ی ماه فرو ریخت در آب

شاخه‌ها دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا و گُل و سنگ،

همه دل داده به آواز شباهنگ

یادم آید تو به من گفتی : « از این عشق حذر کن

لحظه‌ای چند بر این آب نظر کن

آب، آیینه‌ی عشق گذران است!

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است

باش فردا که دلت با دگران است!

تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن!»

با تو گفتم:« حذر از عشق ندانم

سفر از پیش تو هرگز نتوانم

روز اول که دل من به تمنّای تو پر زد

چون کبوتر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی! من نرمیدم نه گسستم.»

باز گفتم که تو صیّادی و من آهوی دشتم

تا به دام تو درافتم همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق، ندانم

سفر از پیش تو هرگز نتوانم،نتوانم»

اشکی از شاخه فرو ریخت

مرغ شب ناله‌ی تلخی زد و بگریخت

اشک در چشم تو لرزید

ماه بر عشق تو خندید

یادم آید که دگر از تو جوابی نشنیدم

پای در دامن اندوه کشیدم

نگسستم، نرمیدم ...

رفت در ظلمتِ غم آن شب و شب‌های دگر هم

نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم!

نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم

بی تو امّا به چه حالی من از آن کوچه گذشتم

                                                                   فریدون مشیری